Pages Navigation Menu

Wat is er na de waarheid (islam) behalve de verkeerde weg? (sjiisme)

BREAKING: BASHAR AL-ASSAD IS BIJNA DOOD: Verwelkom het nieuwe Syrië!

30-1-2017: Insiders dicht bij het Syrische regime melden via de social media dat de gezondheid van Dictator Bashar Al-Assad hard achteruit gaat. Hij zou een beroerte hebben opgelopen door een vergiftiging. We hopen jullie binnenkort te verblijden met het nieuws dat Dictator Bashar Al-Assad is gestorven.

Enkele journalisten met presidentiele contacten melden tevens dat er iets groots gaande is in een ziekenhuis in Damascus. Bronnen bevestigen hoge activiteiten om het ziekenhuis heen, met een verhoogde militaire aanwezigheid.  De Syrische media reppen met geen woord over de gezondheid van Assad. Later meer

 

LET OP: Dit artikel is nog niet actief. Dit artikel zal worden gepubliceerd wanneer er daadwerkelijk bewijs is dat Dictator Bashar Al-Assad gedood is. Voor nu kunnen jullie een biografie over Assad lezen op deze pagina.

BINNENKORT: DAMASCUS – De Syrische dictator is op 49-jarige leeftijd gedood. De man, die het nodig vond om honderdduizenden vrouwen, kinderen en onschuldigen te doden is niet meer. 

De aanslag
De verwachting is dat in het Presidentiële Paleis de aanwezige Iraanse officieren (IRGC – leiding in het neerslaan van de opstand) een confrontatie hebben gehad met de alawitische legerleiding van Syrie na de dood van Bashar. De alawieten (SAA) zijn van mening dat de oorlog zou moeten worden gestaakt; de Iraanse leiding wilde echter dat de opstand continuerend hard moet worden neergeslagen.

 

Bashar al-Assad
Bashar al-Assad werd “verkozen” tot President van Syrië en volgde zijn vader automatisch op in 2000, toen zijn gewelddadige vader stierf aan een hartaanval. Dictator  Assad werd eveneens “herkozen” tot President in het jaar 2007; telkens zonder tegenkandidaten. Bashar kopiëerde het gedrag van zijn vader, en duldde geen enkele tegenstand. In zijn jonge jaren studeerde hij tijdelijk oogheelkunde, maar heeft de opleiding nooit afgemaakt. Hij had drie kinderen met zijn vrouw, Asma al-Assad. Een vrouw die tot drie jaar geleden door velen werd gezien als een “roos in de woestijn” en voorvechtster van de vrouwenrechten. Hoogmoed komt voor de val; Asma en Bashar hebben afgedaan.

Geschiedenis
Syrie is een land met een rijke geschiedenis; of je naar huis wilt schrijven over de recente geschiedenis, is een tweede. Vanaf 1915, toen het Islamitisch Khalifaat op het punt van omvallen stond, probeerde het Westen om de vorming van een eventueel toekomstige Khalifaat onmogelijk te maken. Een Islamitisch Khalifaat zou immers het sterke Westen verslaan qua macht, rijkdom en manschappen. Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk hadden hierbij hun vingers in de pap. Meer informatie: KLIK.

Het Westen wilt ten alle tijden dat een Arabische leider naar hen luistert; gebeurt dat niet, dan krijg je Frans-Algerijnse taferelen  Frankrijk is gek op macht; dat ze Mali zijn binnengevallen om andere redenen dan “mensenrechten” moge duidelijk zijn; Frankrijk staat het niet toe dat moslims de kans krijgen om de Islamitische Wetten te implementeren, waar dan ook in de wereld. Zo ook in Syrië: Frankrijk was lange tijd heer en meester over het gebied dat we nu kennen als Syrie. De Franse invloeden worden sinds 1915 in stand gehouden door de leiders in Syrie, al dan niet met een korte onderbreking. Na de staatsgreep van Dictator Hafez al-Assad, zaten Frankrijk en Assad in hetzelfde schuitje: de moslims komen niet aan de macht en de Fransen hebben veel kennis over de Alawieten, die ze hebben opgedaan tijdens het bestaan van de Alawitische Staat (1920).  De vlag van de Alawitische staat behelst zelfs de vlag van Frankrijk! Hafez deed wat Frankrijk wilde, en de Alawieten blijven aan de macht.

De overgrote meerderheid van de inwoners van Syrië is moslim. Om en nabij de 75% van de Syrische inwoners hebben de Islam als godsdienst. Verder leven er voornamelijk Christenen en Alawieten. Een nog kleinere aanhang hangt het sjiisme aan, of is een Druze. Topposities binnen het Syrische regime worden vrijwel altijd aan de Alawieten toegekend. Het Leger van Assad was tot 2011 voornamelijk Alawiet; de Syrische luchtmacht was de enige branche binnen de Syrische strijdkrachten met een aanzienlijke soennitische bezettingsgraad.

De Syrische burgers worden door de overheid nauwlettend in de gaten gehouden. Hiervoor hebben ze net als in de Tweede Wereld-oorlog een systeem ingevoerd dat te vergelijken is met de Stasi in Nazi-Duitsland. In Syrië, kon iedereen echter de overheid informeren; men vertrouwde niemand. Je eigen buurman kon je aangeven bij de overheid waarna je nooit meer tevoorschijn zou komen. Deze informanten, of beter gezegd; misdadigers, worden “Shabiha” genoemd.

De (moslim) bevolking leefde in een hel; een roep naar vrijheid werd in 1982 (Hama) door Hafez bloedig neergeslagen; vele tienduizenden doden waren het gevolg. In 2011 was het dan zover: onschuldige kinderen hadden op een muur en in schoolboeken woorden als “vrijheid” geschreven; een woord dat ze nog niet kenden. De Shabiha kwamen achter de “misdaden” die de kinderen hadden gepleegd; ze verdwenen. De ouders van de kinderen vroegen zich af waar hun kinderen bleven. Ze kregen een simpel antwoord van de autoriteiten: “Vergeet dat je ooit kinderen had, maak maar nieuwe kinderen”.

Vergeet dat je ooit kinderen had, maak maar nieuwe kinderen 

Buitenlanders, Al-CIAda, Terroristen en overige Syrische staatspropaganda
De eerste verliezer in de Syrische volksopstand, is de waarheid. De Syrische overheid heeft met alle macht getracht om zijn burgers het zwijgen op te leggen. De boze bevolking begon, nadat ze zagen wat er in landen als Egypte en Tunesië was gebeurd vreedzaam in opstand te komen. “Kinderen terug!”  “Rechtvaardigheid”.

De overheid reageerde zoals ze al eens eerder, in 1982, hadden gedaan: de opstand bloedig neerslaan. Hiermee begon het; via Social Media kregen steeds meer Syriers lucht van wat er was gebeurd. Vrijheid is wat ALLE Syriërs willen, en ze zullen niet stoppen met de roep om vrijheid totdat het werkelijkheid is.

De staatspropaganda faalde; heel Syrië stond op. Wat kan Bashar doen om aan de macht te blijven? “Creëer een gezamenlijke buitenlandse vijand, en hoop dat de Syriërs zich bij je aan zullen sluiten”. Er werd al zeer snel geroepen door Bashar en co dat “Al-Qaeda” en “Buitenlandse terroristen” de onrust in Syrië hebben veroorzaakt: nee, Bashar. Nogmaals nee voor de ultramoderne wapenleveranties door de CIA aan de FSA. Syriërs  Ruwweg 95 tot 98% van de strijders in Syriërs zijn Syriër. Er is geen behoefte aan buitenlanders, daar er genoeg mannen en vrouwen (zelfs oma’s  en opa’s) zijn die tegen Assad zouden willen vechten. De vraag is alleen; kunnen ze ervoor uitkomen, omsingeld dat ze zijn met de verraders en Shabiha?

De Syrische overheid gebruikt zware wapens om hun volk, dat vaak niet eens een beetje brood heeft, aan te vallen. Scud-raketten, Artillerie, Bommenwerpers; alles, zolang al-Assad maar overleeft.

Toen zelfs de naasten van Assad de kant van het volk begonnen te kiezen, moest er iets gebeuren; Iran wist dit ook. Na Assad, zal er een Syrie komen dat rechtvaardig is, een Syrie dat Israel zal aanpakken.

Genocide
De opstand in Syrië is geen burgeroorlog; de enige reden waarom Bashar zo lang overeind bleef, was de sektarische planning en handelen van de alawitische regime met sjiitische kompanen in Beqaa, Baghdad en Tehran. Meer dan de helft van het Syrische leger is overgelopen, het onrecht dat de Syrische burgers is aangedaan is ongekend, het land ligt in puin. Ja: het is voornamelijk een genocide van de overheid tegen diens moslimbevolking.

Hoogverraad
Mensenrechten worden geschonden; de gesneuvelden kunnen en zullen niet vergeten worden; Bashar, jij hebt de toekomst van Syrië onzeker gemaakt voor diens grote hoeveelheid etnische groepen. De alawieten zijn opgestookt jegens de soennieten; de christenen die aan de kant stonden van de overheid gaan geen goede toekomst tegemoet, want vele zonen en dochters zijn door hen in koele bloede vermoord. Het land ligt in puin, en zal dat nog voor lange tijd blijven door jou, Bashar al-Assad.

Israël en de Verenigde Staten van Amerika
Maak je volk wijs dat er een grote externe vijand is, en ze zullen zich koest houden. Lang, maar niet altijd; Hafez al-Assad riep de pannen van het dak  als het gaat om Israël  de “grote” vijand. Bashar al-Assad is niet minder; Israel is de grote vijand! De werkelijkheid is echter allang boven water gekomen; het regime van Bashar al-Assad is niet de vijand van Israël. Sterker nog; de overheden werken op vele vlakken samen.

Niet alleen werd de Golan-hoogte door Hafez al-Assad aan de Zionistische staat verkocht; de Syrische leiding, met aan het hoofd Bashar, is Israël’s meest favoriete “dictator”. Dit staat in Haaretz, een Israelishe krant. Tevens is het zo dat de Israelische Premier, Benjamin Netanyahu “bang” is op het moment dat de chemische wapenarsenaal van Syrië in de verkeerde handen (moslims) valt. Hier impliceert Netanyahu dat de wapens veilig zijn (voor Israël) in de handen van Bashar.

Hiernaast is er nog één belangrijke reden, waarom de Zionistische staat goede contacten onderhoudt met de alawitische overheid in Damascus: Bashar is stabiel (voor de Israëlische vrede); zonder Bashar, komen de moslims aan de macht; dat zou een gevaar voor het voortbestaan van Israël betekenen.

Niet alleen Israël vondt Bashar een schatje; de Verenigde Staten voelde hetzelfde voor hun Syrië: Bashar was de man die moslims accepteerde  die de VS niet wilde martelen. Net als andere Arabische landen, zoals Marokko, Saudi-Arabië, Jordanië en Pakistan, is Syrië een land dat bekend staat om de martelingen van ex-CIA en Guantanamo-gevangenen, omdat de VS zich er niet aan schuldig wilt maken en hey: de haat van deze groepen tegenover de Islam en moslims wordt steeds duidelijker…

Iran
nnb

Toekomst
Wat het nieuwe Syrië ons zal brengen weet niemand, maar één ding moet duidelijk wezen; onderdrukking, van welk ras of geloof dan ook moet over zijn. De niet-strijders willen ieder hun eigen visie opleggen aan de Syrische burgers. De volgende scenario’s zijn de meest realistische scenario’s voor Syrie in de toekomst:

Het Volk: Het Syrische volk zou op zich vreedzaam met elkaar kunnen samenleven, maar de kans dat er over 1 jaar harmonie heerst tussen de talloze groeperingen is gering. De misdaden van de Alawitische sekte, zal niet worden vergeten door de 85% non-alawieten. Bloedwraak en de status quo herintroduceren zal dus niet meer dan logisch zijn. Wanneer alle puntjes op de i zijn gezet, zou het rustiger moeten zijn.

Iran: De Iraanse en sjiitische invloeden zullen een enkeltje Tehran krijgen, net als de grote hoeveelheid dode Hezbollah-strijders die in Syrië aanwezig zijn om het land in chaos te houden. Of Iran dit zal accepteren? Nee: de laatste maanden is Iran bezig met het veiligstellen van haar eigen interesses in Syrië. De Syrische strijders zelf vallen de Iraanse bolwerken gelukkig aan; Iran, met aan het hoofd de Duivelse regering, moet en zal verdwijnen. Damascus, City Zaynab en andere gebieden waar veel export-sjiieten naartoe zijn gebracht door de Bashar-Ahmadinejad regime worden schoongeveegd van de terroristische inwoners.

VN & de EU: De VN heeft op 2 april 2013 plannen voorgelegd om Syrië na Bashar al-Assad te besturen zoals ze in bijvoorbeeld de Golan-hoogte al doen. Een vredesmissie zou dan de vrede moeten handhaven. Eerst staan toekijken hoe 120.000 Syrische vrouwen en kinderen worden afgeslacht, de Syrische strijders die amper voedsel hebben het vuile werk laten opknappen, om naderhand de “baas” te spelen? Totale No-Go.

De Mujahideen in Syrië; een vrij grote groep overigens, strijdt maar voor één ding: de Islam. Rechtvaardigheid en respect staan bij deze broeders hoog in het vaandel. De seculieren onder de FSA zeiden: “toen wij van de strijd wilden vluchten, kwamen leden van Jabhat Nusra naar de frontlinie en verpletterden ze de vijand”. Een groot deel van de burgers in Syrië verlangt naar een Islamitische staat, nadat ze hebben gezien wat “democratie” betekende onder het bewind van Bashar al-Assad. Een Islamitische staat, zou echter een doorn in het oog betekenen voor het westen en Israël. Deze twee zullen hierom trachten om seculiere strijders te steunen; militair en financieel, om in een toekomstig Syrië een bewind dat naar hun luistert veilig te stellen. Dit tactiek willen ze kracht bij zetten door de moslimstrijders in Syrië te labelen als “terroristen”.

 Alawieten: Bestorm een gebied, wordt er heer en meester, laat angst en onderdrukking heersen, en keer, wanneer je van de troon wordt verstoten, terug naar je “land”. Dit is tenminste wat de alawieten zouden willen. De alawieten een eigen staat zoals vroeger het geval was (zodra ze over Syrië mochten heersen, wanneer ze de Fransen zouden gehoorzamen). De koerden zullen hun eigen stukje land willen, waarna Irak, Iran en Turkije wellicht ook worden meegesleurd in het drama. De Druzen en moslims ieder een eigen gebied.

Maiwand, Khadijah, Senad en Abdelkader.

 

http://www.haaretz.com/print-edition/opinion/israel-s-favorite-arab-dictator-of-all-is-assad-1.352468
http://www.aljazeera.com/video/middleeast/2013/04/201341135636807736.html
http://www.nrc.nl/nieuws/2014/01/22/tien-vragen-over-syrie-die-je-niet-durfde-te-stellen/

One Comment

  1. Some people may not be aware of what is happening in Syria.

    What is happening is very straightforward.

    The people of Syria (nearly 80%) do not want this regime, because they have been living under tyranny for the last 45 years (the remaining 20% are with the regime, because if the regime goes they will lose all the advantages and benefits they are getting now I.e. financial & commercial gain, living above the law).

    Syria is a republic, yet the regime is making it a kingdom, passing the rule from the father to the son. The Assad family controls the economy, the Parliament, the army, the media, social life and everything else in the country, and even how people should think. The people fought against Bashar Al Assad when he took over from his father Hafez Al Assad around ten years ago, people thought he was to change the country for the better I.e. bringing political change, freedom & reform. The result was quite the opposite; it was more of the same, more monopoly, and corruption.

    Syria is not a poor country, but the regime has made it so, and the GDP per capita is around USD 6000. Syria is rich, economically, agriculturally, industry, and produces oil at the rate of 800,000 barrels per day.
    This disappears mostly into the pockets of the regime and its supporters. The people asked for changes to be made, to give more freedom to the people. The result was that the regime responded with bullets. Things got complicated when troops started to defect from the army, so that they would not be forced to kill their own citizens. (a new Free Syrian army was formed as a result).

    Bashar Al Assad and his regime responded with bullets, artillery, scud missiles, cluster bombs, and chemical weapons.

    Politically, the regime is preferred by the US and the West because this is the best regime they could prop up as long as their interests are not harmed.

    No country has given any arms to the people as this is not approved yet by the US administration, and the regime is heavily supported financially and militarily by Russia and Iran for different reasons.

    Terrorist group Hizbullaat has joined forces with the regime, as it is a part of the Iranian web in the region.

    As a result, Syria is now utterly destroyed; the economy is crippled, and the Syrian Lira has lost its value. The number of people killed has almost exceeded 100,000, detainees and missing 200,000, wounded 500,000, and refugees inside and outside Syria amount to around 5 million people.

    People who doubt that what is written here or think it is not true only have to look at the countless videos and photographs showing the regime’s air-force and military bombing civilian areas and entire cities.

    There is no such thing as being neutral in this conflict.

Uw reactie