Pages Navigation Menu

Wat is er na de waarheid (islam) behalve de verkeerde weg? (sjiisme)

De sjiitische kalender: elke week een verzonnen feest of rouwdag.

Ieder geloof kent haar feesten. Moslims kennen twee feestdagen, namelijk het Eid el Adha (offerfeest) en Eid el Fitr (“suikerfeest”). Wij vieren deze dagen omdat ze een overduidelijk Islamitisch grondslag hebben. Immers: men dient zaken omtrent het geloof te toetsen aan de hand van bewijzen. Niemand kan zaken toevoegen en verzinnen aan het geloof, want geloven wij niet dat de Profeet Mohammed (salla Allahu 3alayhi wa sallam) ons voorbeeld is?

De sjiitische kalender kent echter vele tientallen tot honderden “feest- en rouwdagen”. De meeste van deze dagen zijn pas zeer recentelijk (lees: laatste eeuwen) toegevoegd aan de sjiitische kalender. Wij leggen jullie nu uit hoe dat komt en wat het geheim is van de sjiitische leiders hieromtrent.

 

Waarom kent het sjiisme elke week wel een “feest” of “rouwdag”?

Er bestaat een reden waarom de sjiitische Schriftgeleerden hun volgers wijsmaken dat er zoveel feest en rouwdagen zijn. Toen het sjiisme nog maar net bestond waren er nog geen specifieke dagen op de “sjiitische kalender”. Na enkele decennia was Ashora de eerste dag die de sjiieten namen als “rouwdag”, in tegenstelling tot de rest van de moslims die in navolging van de Profeet (salla Allahu 3alayhi wa sallam) op die dag aan het vasten zijn. In de eeuwen daarna werden er steeds meer rouw en feestdagen geïntroduceerd. Saillant detail: de sjiitische data van veel feesten zijn niet afgeleid van controleerbare bronnen, en dus vaak ingevuld naar eigen smaak.

Een voorbeeld hiervan is de zogenaamde viering van de geboortedag van onze Profeet (s). Er is geen enkel bewijs te vinden dat onze Profeet (s) of de mensen om hem heen zijn “verjaardag” hebben gevierd. Sterker nog; de meeste geleerden stellen dat hij op de negende dag van de derde Islamitische maand is geboren. Hij (salla Allahu 3alayhi wa sallam) is wel met zekerheid gestorven op de twaalfde van de derde maand.

Het gevolg hiervan is dat afgedwaalde mensen de “mawlid” vieren op de twaalfde van de derde maand (ondanks dat er hier geen bewijzen voor zijn). De sjiieten gaan nog een stapje verder, en vieren het “feest” enkele dagen eerder. (Sjiitische geleerden passen sinds oudsher een stelregel toe, namelijk: “Wanneer de soennieten iets doen, doen wij het tegenovergestelde want dan zit je namelijk goed.”).

De “mawlid” is een onbestaand feest dat geïntroduceerd werd door de Fatimiden (ismaili sjiieten), en werd gecontinueerd door de sufi’s in Irak. 600 Jaar nadat onze Profeet (s) is gestorven…

 

Religies die hun standpunten niet kunnen onderbouwen aan de hand van het geweten, hebben andere middelen nodig om hun volgers niet te verliezen. Een van de systemen die het sjiisme hiervoor gebruikt, zijn de sjiitische dagen zodat de sjiieten keer op keer moeten “uitkijken” naar alweer de volgende “feest”.

Op maandag wordt er gerouwd om persoon 1, op woensdag is het de geboortefeest van persoon 48. Om vervolgens, op zondag weer te rouwen voor persoon 4. Week in, week uit. Men speelt op de emoties in van de “normale sjiiet”. Vooral in Iran, maar ook in ons land wordt dit spelletje gespeeld door sjiitische organisaties.

Laten we een week nemen in Dhul Hidja. Op de 5e “rouwt” men om Hazrat Abu Zur Ghaffari. Op de 7e “rouwt” men om Imam Baqir. Op de 8e wordt herdacht dat Imam Hussein (radia Allahu 3anhu) Mekkah verliet en richting Irak vertrok. De 9e staat in het teken van de dood van Muslim ibne Aqeel en is tevens een “feestdag” (Dag van Arafat!) en de tiende dag is Eid el Adha (offerfeest). In 6 dagen is het de bedoeling dat men tien keer op commando van emotie veranderd. Uiteraard doen niet alle sjiieten hieraan mee, en veel sjiieten die eraan meedoen doen dit uit culturele of dwangmatige overwegingen. Zij willen hiermee worden gezien door de rest.

In de huidige tijd waarin iedereen beschikt over filmapparatuur is het dus niet meer dan logisch dat zogenaamde huilbuien of krokodillentranen worden vastgelegd op de gevoelige plaat. Wij hopen dat de sjiieten die aan deze nonsens meedoen, om hiermee te stoppen en zichzelf af te vragen voor wie ze dit doen.

Een van de duizenden momenten waarbij het hart leeg is, maar men doet alsof men erom geeft. Een sjiitische geestelijke ziet plotseling dat er een camera op hem wordt gericht, en begint spontaan met “huilen”!

 

Het is tevens een manier om het volk af te leiden van de sjiitische tegenstrijdigheden en onjuistheden. Zolang er wordt gespeeld met de emoties van het volk, zullen zij zich niet keren tegen het systeem. Ook zijn deze dagen big business (op dit moment voornamelijk voor de Iraanse en Iraakse overheden). Zij worden aan het lijntje gehouden.

 

 

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *