Pages Navigation Menu

Wat is er na de waarheid (islam) behalve de verkeerde weg? (sjiisme)

Ex-Sjiiet: een kort gesprekje in de bus leidde haar tot het soennisme.

We ontvingen een bericht van een zuster die haar verhaal wilde doen. Een vriendin van haar bekeerde zich tot het soennisme 

 

Salam alaykoem,

Toen ik net begon met praktiseren en overging op het dragen van de hijaab, had ik heel veel ‘uitleg’ energie. Ik wilde de hele tijd alles aan iedereen uitleggen en gunde iedereen om me heen de ware uitleg van de Islaam. Dat mis ik nu soms heel erg. Als ik denk aan het volgende verhaal wat ik nu ga schrijven krijg ik weer dat gevoel van toen, dat krachtige gevoel van gewoon mijn plicht doen en vertrouwen op Allah.

In die tijd waren er op het internet dankzij de situatie in het Midden-Oosten heel veel artikelen over sjiieten, het onstaan van het sjiietendom en hun ongeloof door hun bespottingen en lasteringen van de sahaba en ‘Aa-icha (radhia Allahoe ‘anhoem).

Op een dag zat ik in het openbaar vervoer en ik zag een oud buurmeisje, een sjiiet. Ze zag mij in mijn hijaab en was oprecht blij voor me. Ze kwam naast me zitten en praatte honderduit over hoe goed dit was en dat ons geloof mooi was. Uiteraard voelde ik me ongemakkelijk; ze kwam immers uit een gezin waarvan de ouders ‘Ali aanriepen als ze boos waren op hun kinderen. Ik weet niet meer hoe we toen bij het onderwerp kwamen, maar ze zei ineens: “Soennieten en sjiieten zijn allemaal Moslim, wat een onzin dat er zoveel problemen zijn tussen hen.” Meteen voelde ik me verplicht om het dan toch tegen haar te zeggen, alleen we hadden nog misschien een minuut samen, we kwamen al bijna aan bij de halte. Ik zei: “Weet je niet wat sjiieten over Aicha zeggen? De vrouw van onze profeet salla Allahoe alayhi wassalam? Ze maken haar uit voor ****! Ze schelden haar uit en ze schrijven dat met graffiti op de muren in Iran.” Volgens mij gaf ik haar alle informatie die ik maar onthouden had, zoals de foto’s van deze graffiti op het internet. Ze schrok! Ze wist het niet. Met grote ogen en haar hand voor haar mond bleef ze naar me kijken en vroeg: “echt?!” Ik bevestigde het nogmaals en zei dat ze het echt op moest zoeken en dat daarom Soennieten en sjiieten niet hetzelfde waren. Daar heb ik haar gelaten.

Maanden later, misschien wel een jaar of meer, kwam ik in de stad (centrum) een zuster tegen met hijaab. Ze riep mijn naam en zwaaide naar mij. Ik bleef staren, want ik kon mijn ogen niet geloven. Als ik er nu aan terugdenk kan ik weer huilen. Het was mijn buurmeisje. Ze had mijn woorden serieus genomen en had zich verdiept en was bekeerd tot de Islaam. Ze had haar naam zelfs veranderd. Ze zag er zo netjes en schoon uit. Voorheen droeg ze altijd zoveel make up en maakte ze zich zorgen om haar uiterlijk en wat anderen van haar vonden. Inmiddels ben ik het contact met haar verloren. Maar wat ik me nog wel herinner is dat ze me vroeg dua te doen voor haar ouders, die nog steeds Hussain en Ali aanriepen. Moge ALLAH haar ouders en de vele onwetende sjiieten leiden naar de Waarheid, de enige echte religie al-Islaam.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *