Pages Navigation Menu

Wat is er na de waarheid (islam) behalve de verkeerde weg? (sjiisme)

Er MOEST iets zijn…

As salaam maleikom,

Ik vind het erg spannend om mijn ontdekkingsverhaal te beschrijven. Maar ik voel me vooral erg trots, alle lof zij aan Allah . Vandaag ben ik precies 1 maand en 1 dag bekeerd. Jullie hebben er dus een babyzusje erbij
Buiten deze enorme emtionele dag waarin al mijn tranen naar geluk smaakte, wil ik jullie de weg daarnaar toe niet onthouden.

Ik ben als baby geadopteerd uit Indonesie en opgenomen door een Nederlands echtpaar, Hamdoelilah! Als klein meisje bad ik al iedere dag. Ik bad voor mijn ouders, mijn schooljuf, mijn cavia etc . Want ik besefte toen al dat niets vanzelfsprekend is in het leven. Dat was een vreemde aangeboren behoefte al wist ik niet tot wie ik bad.
Mijn jeugd verder was vooral pijnlijk. Daardoor werd ik een rebel en opstandig. Liep vaak weg van huis etc. Maar bleef ondanks dat, de drang voelen naar een God. Want o.a.mijn adoptieverhaal was zo wonderbaarlijk. Er MOEST wel een God zijn.
Van thuis uit kreeg ik ‘alleen’ mee dat je altijd voor iedereen respect moet hebben voor alle religies, rassen en culturen. Achteraf is dat een van de grootste wijsheden die ik van mijn ouders heb gekregen, Hamdoelilah. Ik wist dat mijn biologische moeder een moslima is. Ik begon vanaf mijn 15e te lezen over verschillende religies. Mijn leven werd niet makkelijker gemaakt. Niet door religieuze kennis die ik op deed, maar weer door moeilijke omstandigheden. Ook daar dank ik Allah nog steeds voor.
Na mijn 18e tot en met nu heb ik in totaal in 14 huizen gewoond in verschillende steden in Nl en Belgie. Diverse banen en opleidingen achter de rug. Het enige wat constant was, was mijn interesse in de Islam. Die groeide alleen maar.
In 2005 ben ik gaan samenwonen met een lieve jongen en hebben we een huis gekocht. De onrust bleef. Als een wonder van bovenaf voelde ik me in 2007 sterk genoeg om alleen naar Indonesie te gaan om mijn biologische moeder te zoeken. Masha’Allah. Wat was dat moeilijk en emotioneel! Maar ik heb haar met hulp van Allah gevonden! Dit weer een verhaal apart. Het was zo mooi en heeft mijn oogjes geopend. Ik voelde dat Allah ieder moment daar bij me was. Ik voelde Hem zo dichtbij. Al voelde ik me zo eenzaam en verloren of voelde ik me zo dankbaar toen ik haar vasthield. Hij was er, ik voelde hem..Hij zat al die tijd in mijn hart. Niet alleen in die reis naar Indonesie. Maar twijfelde ineens dat Hij er misschien wel altijd was geweest bij al mijn verhuizingen, moeilijke en gelukkige momenten., misschien zelfs wel vanaf de adoptie?

Toen ik terug kwam naar NL ben ik opnieuw gaan studeren. Cultureel Maatschappelijke Vorming. Met hulp van Allah heb ik mijn P gehaald en voelde steeds meer rust in me. Alleen de relatie met mijn vriend ging slechter en ik verhuisde alleen naar Rdam.
Bijzonder is dat ondanks vele andere gemengde relaties waarover ik heb gelezen, heeft hij geen aandeel noch aanleiding gehad om me in de Islam te verdiepen. Al is hij islamitisch opgevoed en zit zijn hart op de juiste plaats. Voor mij blijft hij mijn geliefde, al kunnen we niet meer bij elkaar zijn. In alles zit Gayr (iets goeds), insha’Allah. En als Allah het wilt, komen we ooit weer bij elkaar terug om een halal leven te kunnen leiden.

Ik ben in de ramadan 2009 begonnen met de woedoe en salaat. Met in het begin een hoop gestuntel geleerd via internet en kinderboekjes, Hamdoelilah. En in een hele korte tijd had ik niets meer nodig, dan mijn geloof. En hamdoelilah wat verbaasde me dat ik zo snel de salaat uit mijn hoofd kon.
Maar na mijn 2e ontmoeting met mijn biologische moeder afgelopen november 2009, wilde ik niets liever meer dan me bekeren. Want ik besefte dat ik werkelijk ALLES aan Allah heb te danken.
Alle moeilijke momenten en alle wonderbaarlijke dingen in dit leven. Soubhan Allah!
Via een steunpunt voor zusters ontmoette ik een zuster waar ik zoveel van ben gaan houden, omwille van Allah. Via internet chatten we regelmatig en besloten snel een datum te prikken om een moskee in Amsterdam te bezoeken.
Bij een bezoek aan mijn ouders vertelde ik ineens dat ik me wilde bekeren . En ze reageerden meteen zo leuk. Dat ze me gelukkig willen zien en ze weten dat de Islam mij gelukkig maakt, hamdoelilah! Ze hebben altijd geweten dat ik op zoek was naar God, ondanks alle apenstreken die ik vroeger uithaalde. En ze waren blij dat ik God eindelijk had gevonden. Ik heb ze eigenlijk nog steeds niet verteld dat ik het niet was die God vond, maar dat het lijkt alsof Allah mij heeft gevonden. Ze vroegen of ik ze op de hoogte wilde houden wanneer de grote dag zou zijn. Nog geen paar dagen later mailde mijn lieve zuster dat ze een afspraak had gemaakt. (Moge Allah haar belonen voor de goede daden die zij nog steeds voor mij verricht)

Op 10 december 2009 liep ik uit de moskee met mijn lieve zuster en haar dochtertje, Masha’Allah!! Ik had al zo gehuild nadat ik de shahada had uitgesproken. En had van binnen toch ook angst of Allah mij eigenlijk wel zou accepteren. De imam (Moge Allah hem belonen) zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken daarover. Buiten begon de zon ineens te schijnen. En voelde mijn tranen weer branden. Mijn eerste minuten als moslima. Ik voelde me zo gelukkig en dankbaar!! Van Amsterdam ben ik direct naar mijn ouders gereden. Ze waren zo trots en feliciteerden me. Ik heb zelfs van hen een tasbih (gebedsketting) gekregen als cadeau!
Als eer voor hun steun en liefde voor mij, wilde ik dat mijn ouders een naam voor mij uit zochten. Mijn oorspronkelijke naam heb ik namelijk van een verpleegster gekregen in het kindertehuis waar ik vandaan kom. Niet van mijn biologische moeder en niet van deze moeder. Mijn ouders zijn meteen gaan zoeken op internet en nog geen week later gaven ze me de naam: Dunya, Masha’Allah.
Ik heb mijn vader inmiddels wat boekjes gegeven over de Islam en mijn moeder volgt documentaires. Ze vinden het erg interessant en staan open voor meer, Hamdoelilah.
Moge Allah deze bijzondere mensen bedanken dat ze me uit liefde hebben opgenomen. En omdat ze mij door hun liefde onbewust zo motiveren om meer kennis op te doen om een goede moslima te worden, insha’Allah.

Soms snap ik niet heel goed waar ik zoveel aan heb verdiend. Al die liefdevolle mensen die op mijn pad zijn gekomen ondanks ik me lange tijd soms af liet leiden door shaitaan. Maar dan dank ik Allah dat Hij er altijd was, is en zal zijn. Al wist ik toen nog niet eens dat het de Islam was, die mijn hart altijd zo heeft doen verlangen naar liefde voor de enige God. Soubhan Allah

Dank jullie wel voor het lezen van mijn ontdekking naar ware liefde.

As salaam maleikom wa rahmatoullahir wa barakatoehoe

jullie zuster Dunya

One Comment

  1. ALLAHU AKBAR!
    PRACHTIGE VERHAAL!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *